
De wolkenfabriek langs de A10 West
Ik weet niet hoe vaak ik in mijn leven met mijn vader over de A10 West heb gereden. Honderden keren, misschien wel duizenden.
Maar één ding herinner ik me nog goed: die hoge schoorsteen van de Hemwegcentrale.
Als klein jongetje zag ik die schoorsteen altijd als een soort wolkenfabriek. Hoog boven alles uit, met grote witte wolken die eruit kwamen. In mijn kinderogen werden daar gewoon de wolken gemaakt.
Mijn vader keek er heel anders naar.
Iedere keer als we over de A10 West langs de centrale reden, zag ik hem even naar die schoorsteen kijken. Soms leek hij helemaal weg te dromen en vertelde hij vol trots over de magazijninrichting die hij daar begin jaren 90 met zijn eigen bedrijf had gerealiseerd.
Wat daar allemaal bij kwam kijken? Geen idee.
De jaren verstreken en we bleven er regelmatig langskomen. De centrale was een vertrouwd onderdeel van het Amsterdamse landschap. Tot de sloop begon.
Tijdens onze ritten zagen we hoe steeds meer delen van de centrale verdwenen. Beetje bij beetje, totdat uiteindelijk ook die kenmerkende schoorsteen werd afgebroken.
Laatst reden we er weer langs. Van de kolencentrale die ik mijn hele leven had gekend, was vrijwel niets meer over.
Dat bracht me op het idee om eens in de oude foto's van mijn vader te duiken.
Terug naar 1993
Begin jaren 90 werd de Hemwegcentrale flink uitgebreid. De centrale was oorspronkelijk van het Gemeentelijk Energiebedrijf Amsterdam (GEB) en kwam in 1988 in handen van UNA. Onder die naam werd de nieuwe kolengestookte Hemweg 8 gebouwd.
In 1993, midden in die bouwperiode, verzorgde mijn vader met zijn toenmalige bedrijf magin de complete inrichting van een groot magazijn bij de centrale.
En dan hebben we het niet over een paar stellingkasten.
Lange magazijnstellingen, complete tussenvloeren, trappen en hekwerken. Alles erop en eraan.
Het was een van de vele grote projecten die mijn vader in die tijd uitvoerde.

De foto's vertellen het verhaal

Toen ik de foto's uit 1993 erbij pakte, realiseerde ik me pas hoe omvangrijk dat project was geweest.
De hoogte van de constructies, de verschillende verdiepingen en de lange gangen vol stellingen. Wat een werk moet dat zijn geweest.
Als kind stond ik daar niet bij stil. Voor mij was het vooral die grote centrale met de schoorsteen waar mijn vader altijd zo trots naar keek.
Maar nu, 33 jaar later, bekijk ik die foto's met heel andere ogen.



Wat blijft, zijn de herinneringen
Inmiddels is de kolencentrale gesloten en afgebroken. En dat geeft een dubbel gevoel.
Die schoorsteen hoorde bij een kolencentrale die jarenlang energie leverde, maar ook voor behoorlijk wat vervuiling zorgde. Zeker zo dicht bij Amsterdam.
Tegelijkertijd was het een herkenbaar stukje Amsterdam. Een plek waar mensen hebben gewerkt, waar grote projecten zijn gerealiseerd en waar voor ons persoonlijke herinneringen aan verbonden zijn.
Als ik nu de oude foto's bekijk, zie ik niet alleen een indrukwekkende magazijninrichting uit 1993. Ik begrijp ook een stuk beter waarom mijn vader er al die jaren met zoveel trots over vertelde.
En dan zie ik ook weer dat kleine jongetje dat naast zijn vader in de auto zat, kijkend naar een enorme wolkenfabriek langs de A10 West.
